Nanging, saben ponakané pamit lunga, sanajan mung sedhéla, dhèwèké mesthi kewedèn. Paranoid yèn nganggo tembungé wong-wong jaman saiki. Saben dipamiti Sufihani, Tino kaya diélingaké tindak-tanduké sing wis tau dilakoni. Apa manèh, sing sambat supaya Tino mèlu ngragati sekolahé ponakané ora liya ya mbakyuné dhéwé, sing wis dadi sulihé wong tuwané sawisé padha séda.

“No, anakku ya mung siji, Hani iki. Tulung éwang-éwangana aku, titip ponakanmu supaya bisa tutug sekolahé, supaya tembéné bisa mulyakaké aku lan kakangmu. Aku pasrah marang kowé amarga nyatané aku lan kakangmu ora kuwat nyekolahaké.”

Saben Hani pamit lunga saliyané kuliyah, sing ana ing sirahé Tino, ya mung kelakuané dhéwé, ya mbelingé jaman mbiyèn. Apa manèh yèn lungané wayah bengi, Tino banjur éling wektu lagi jaya-jayané, wektu dhèwèké édan kasukan. Klayaban pendhak wengi, ora trima nèng Kutha Sala nanging nganti tekan Ngayogyakarta utawa Semarang. Mulih ésuk wis kerep, nginep dinan-dinan ya ora kurang. Paribasan malima mèh ganep kajaba main. Minum lan madat wis tau dilakoni, malah tau ngentèkaké omah loro kanggo nebus ing pulisèn jalaran digropyok pulisi wektu dhèwèké sakanca pésta sabu-sabu nèng Bandungan.

Babagan madon apa manèh. Dhèwèké kampiyun babagan siji iki. Ora mung trima blanja saka akuarium, saking sugih lan royalé, dhèwèké duwé kanca sing akèhé ora mekakat sing banjur mbukak dalan kenalan karo sing arané mafia bocah. Mafiané para pak-pakan sing bisa nggolèkaké wédokan, wiwit bocah-bocah sekolahan nganti kuliyahan. Pirang-pirang taun dhèwèké opèn-opèn bocah kuliyah dadi simpenané. Kaya landa-landa jaman Jan Pieterzoon Coen kuwasa ing mBetawi, sing nganti nekakaké gundhik saka manca negari jalaran gundhik pribumi diangep mung gawé rugi.

Paribasan diuja bandha, Tino nganti lali ngurusi anak-anaké. Dhèwèké nembé lèrèn nakalé limang taun kepungkur, wektu anak lanangé nubruk buk jalaran nyopir sédhan wektu mabuk. Awaké remuk, dhèdhèl dhuwèl ora karuan nganti dhengkul, sikut lan pipiné dipasangi pèn. Bejané, anaké ora tiwas sabab kacilakan kuwi. Bisa rada waras, nanging sambat sebuté ora karu-karuan saben kekeselen utawa kadhemen, embuh kena hawa AC utawa wektu bedhidhing, utamané wayah padhang rembulan. Mlakuné dhéngklang, prasasat nganti dadi sirikané wong wadon jaman kiyi.

Nyawang Hani pamit lunga bengi kuwi, pikirané Tino campur bawur, kèlingan antarané rupané bocah-bocah nom-noman sing naté dikeloni lan praènané mbakyuné rikala nitipaké anaké. Sajak pasrah, melas lan njagakaké banget marang pitulungané adhiné kang sawiji.

“Kowé arep lunga menyang ngendi, Han?”

“Badhé kepanggih dhosèn, Lik. Kala wau kèntun SMS pingih kepanggih kula,” ujaré Hani.

“Ketemuné ana ngendi?”

“Wonten coffee shop Hotèl Kondotèl. Priyayinipun sipeng mrika, kula didhawuhi ngancani dhahar kaliyan pingin ngobrol babagan skripsi kula.”

“Lha dhosènmu iku dudu wong Sala, ta, kok ndadak nganggo nginep hotèl? Janjian ketemu kok ora nèng kampus waé. Apa dosèn iku arang mulang?”

“Mboten ngertos. Ngendikané nembé maringi workshop iklan wonten hotèl niku.”

Cep, klakep. Pikirané Tino tambah warna-warna. Dhèwèké sujana Pak Dosèn duwé karep ala. Ya yèn bener-bener ngrembug babagan skripsi. Yèn kosok balèné, jebul mung arep culika, ombèn-ombèné Hani dicemplungi pil koplo? Apa manèh, prawakané Sufihani rada weweg, kulitané resik tur nyandhang penganggoné sarwa dhèmes, nJawani. Sapa sing kuwat nyawang bocah ayu kaya Hani? Kaya ngilo githoké dhéwé, kuwatiré Tino keliwat-liwat.

“Ya wis, énggal budhal waé, supaya ora kewengèn mulihé!”

“Nggih, matur nuwun, Lik…”

Durung sida mbukak lawang, Tino nututi rembug sing ndadèkaké Hani mandheg terus nolèh pamané.

“Wonten napa, Lik?”

“Yèn nyandhangmu sing rada beda ngono piyé? Aja sayakan kaya ngono kuwi, nanging nganggo jin lan kaosan waé bèn katoné rada ngenomi, kaya cah-cah kutha saiki. Tur, awakmu luwih katon ayu, tur gaul.”

“Kados ngaten mawon, Lik. Mangkéh mindhak kedangon anggènipun ngrantos kula,” Hani ngèyèl, ora nyaguhi ganti sandhangan. Kanggoné dhèwèké, nganggo sayak luwih kepénak. Ndilalah, dhèwèké lagi seneng nyandhang kaya jaman cilikané mbiyèn. Hani rumangsa luwih ayu yèn sayakan, sanajan sadurungé seneng nganggo celana modhèl Lèvi’s lan kaosan.

Nyetater sepédha montoré rada grusa-grusu, Hani banjur mblandhang menyang Hotèl Kondotèl. Pak Dhosèn sing wis rumangsa suwé nunggu banjur ngajak lunga, golèk mangan ana njaba hotèl.

“Mangan timlo waé, ya… Kéné, dakboncèngaké.” Tangané Pak Dhosèn diulungaké, banjur njaluk kunci sepédha montoré Hani.

Weteng wis wareg, Pak Dhosèn ngajak Hani menyang kafé. “Kowé ngerti panggonan sing ora ramé, Han? Maksudku, ora akèh wong nakal-nakal, sing kepénak kanggo jagongan…”

“Ngertos, Pak. Nanging mboten wonten hiburanipun, niku? Musikipun namung saking CD.”

“Ora papa. Sing penting pénak kanggo lèyèh-lèyèh…”

Ana kafé cilik ing sisih kulon kutha, Hani ngajak dhosèné. Nanging, bengi kuwi Hadi rada rikuh marang tamu-tamu sing ana kafé kuwi. Rata-rata pelanggan lawas, lan antarané Hani karo wong-wong kuwi wis padha kenal rupa. Nembé pisan kuwi dhèwèké teka wong loro, tur karo wong sing luwih tuwa. Hani isin yèn didakwa lagi ngancani om-om sing senengané nguja pelanangan.

Ndilalah rada kewengèn, dhèwèké tambah kewedèn. Wedi yèn disengeni Pakliké, amarga metu ijèn. Saumpama karo kanca-kanca kuliyah sing kerep ndolani, Hani bisa luwih ayem jalaran Pakliké is percaya marang kanca-kancané. Pak Dhosèné srupat-sruput ngombé bir. Bareng wis entèk rong gendul ditambah Black Label rong sloki, dhosèné ngajak bali menyang hotèl.

Hani wis dheg-dhegan, dhosèné ngomong nglantur ora karuwan. Mlakuné sléyar-sléyor, malah nganti arep nyruduk bécak barang. “Kula boncèngaken mawon, Pak,” ujaré Hani.

“Ora usah, aku isih kuwat. Wong mung cedhak kono waé, kok…”

Mlebu lobby hotèl, lakuné Pak Dhosèn wis gluyar-gluyur. Mlebu lift banjur seméndhé, nganti lawang menga waé ndadak diélingaké.  “Wis tekan, ta?”

Mlebu kamar, Hani sing mbukak kunciné. Lwang menga, Pak Dhosèn banjur mlaku menyang wastafel, raup lan ngombé banyu putih sagendul. Ngilo sedhéla, dhèwèké banjur marani Hani. “Ayu temen kowé, Han?”

Sing dialem mung meneng waé. Ndhungkluk, nanging pikirané werna-werna, kebak sujana lan pandakwa.

Bruk!!! Pak Dhosèn ngekep Hani, nglumahaké ana kasur banjur ngambungi pipi kiwa-tengen. Hani sing wis rada sujana sadurungé banjur mberot. Abot. Dhèwèké nglengganani awaké cilik ora duwé daya kanggo ngimbangi tenagané Pak Dhosèn sing prawakané gedhé dhuwur.

Unjal ambegan sawetara, karo mikir piye carané bisa uwal. Saliyané iku, dhèwèké karo ngéling-éling, kunci sepédha montoré disèlèhaké ana endi. Umpama bisa ucul nanging mulih tanpa kendharaan, bakal dadi pitakonan. Hani éling, kétoké kunci kontaké disèlèhaké ana cedhak tivi, ora adoh karo panggonan panganan.

Pak Dhosèn sing wis kerasukan iblis terus ngupaya mbujuk Hani. “Wis ta, Han… Sepisan iki waé kowé karo aku. Apa kowé ora gelem? Arep njaluk biji pira lan njaluk apa, sésuk dakturuti.”

Hani mung meneng. Ngupaya piyé carané bisa énggal uwal lan mbedhal saka kamar duraka (mèlu-mèlu irah-irahan critané Pak Utuy Tatang Sontani) iku. Rada sauntara anggoné nyoba ngruda peksa lan ora oèh tanggepan, Pak Dhosèn gèdhèg-gèdhèg. Wektu unjal ambegan, Hani mberot banjur bisa uwal saka kekepané Pak Dhosèn. Kunci sepédha motor banjur diranggèh lan digegem kanthi kenceng.

Pak Dhosèn kisinan. Ora nerusaké meksa, nanging nyoba mbujuk kanthi temung rada alus. “Kowé téga tenan karo aku ya, Han? Sepisan iki aku diisin-isinaké. Ayo ta, ora usah éthok-éthok wegah karo aku, wong aku ya wis krungu kabar babagan awakmu.”

“Pak, kula taksih ngurmati panjenengan. Tur malih, kula niku sanès laré gampangan!”

Metu kamar tanpa pamit, Hani nata atiné. Dhèwèké njaga aja nganti petugas hotèl duwé pandakwa sing ora-ora marang dhèwèké. Mula, rambuté ditata ana sanjeroné lift lan nyoba mèsam-mèsem wektu ngilo ana kaca ing njero lift. Kasil… Metu saka lift, jebul hotèl wis rada sepi, saéngga ora ana petugas sing aruh-aruh.

Tekan parkiran, Hani nangis ngguguk. Sadalan-dalan, dhèwèké kèlingan pitakonané Pakliké babagan sandhangan sing dianggo. Aja-aja, sandhangané mau sing njalari Pak Dhosèn dadi brahi. Kesuwèn sekolah ana Eropa, nyawang wong nganggo sayak banjur thukul pikiran bejaté. Kamangka, Pak Dhosèn iku ya mung wong Ngayogya, sing keluwargané akèh sing nyandhang kaya sing dianggo Hani bengi kuwi……

Related posts:

1. Nakil Nganggo Perasaan…
2. Sanggama Tuwuh Cilaka
3. Oly Mati Sawisé Digilir